Giriş kısmı ne kadar sıkıntılı bir bölüm. Nasıl başlasam, nasıl bağlasam.....Ne anlatacağım ki? diye sorular sormaktan vazgeçemiyor insan. Aslında her konudan bahsedebiliriz.
İşte yazma yetisinin gelişip gelişmemesiyle alakalı bir durum bu. Yazarlık nedir? diye soruyorum kendime. Ve verdiğim cevap şu oluyor: Düşündüklerini ''net'' olarak aktarma sanatı. Bu nasıl mı gelişiyor?-Doğru kelimeleri arayarak. Tabi ki netlik ölçüsünün de dereceleri vardır. Ama bu derece anlatılanı aklımızda tasavvur etmeye yetecek noktada değilse netlikten bahsedilemez. Sonuç: Yazar, anlattıklarını tasavvur etmemizi sağlayan kişidir.
Bugün çok dağınıktı kafam. Nereye bakmayı denesem bakamadım. Neden böyle oldum ben diye düşünüyorum; Nihilist mi oldum acaba, yoksa yorgunluk mu bu sadece? Otobüsler daha doğrusu yolculuklar beni hep inanılmaz bir sonsuzluğa, başıboşluğa itiyor. Dışarı bakıyorum. Ve insanların hepsi çok basit geliyor; Sokaklar, arabalar, dilenciler ve ağlayan insanları gözüme çarpıyor. Ben hiç bu kadar doğaya yakın olamadım; çocukluğumdan sonra sokakta ağladığımı; kavga, kızlara sarkıntılı ettiğimi....hatırlamıyorum.Bu durumun nedeni sadece bu. Ve inanır mısınız bunu şu an fark ediyorum.
Devam edecektim fakat biri beni susturdu. Yarın devam edersin diyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder