Kimseye kendimi yakın hissedememe durumum ve İnsanlar.

İnsanları bu zamana kadar neden yakın hissetmediğimin nedenini, tam olarak bilebilme ihtimalim az olsa da tahminlerim var. Buradaki insanlardan kastım: ailem ve yakın akrabalarım dışındakiler. Onları bu zamana kadar gerçekten hiç sevemedim, yakınlaştığımda kendimi çok tuhaf hissediyorum. Aynı dili konuşsakta, çözemediğim bir yabancılık hissi duyuyorum o kişilere karşı. Onlardan biriymiş gibi davranmaya çalıştığımda ise durum daha da berbat bir hâl alıyor. Kendimi bir ajan yada biri tarafından görevlendirilmiş köstebek gibi hissediyorum. O kadar çok tanıdım ve ezberledim ki sistemlerini, söyledikleri her söz sanki bir öncekinin tekrarıymış gibi geliyor. Tabi ki küçümsemiyorum benden farklı olanları, onları aşağlamak için yazmıyorum şuan okuduklarınızı. Neye göre savunma mekanizması kuruyorlar kendilerine? Bir kavramı savunurken dikkat ediyorum onlara, sanki tartışma konusu yokmuş gibi geliyor, bir iki diyalog sonrasında savunması gereken, inandığı kavramken; birden kendini daha fazla önemsediği için kendini koyuyor ön plana. Hepiniz; tüm insanlar, kabul benden daha iyisiniz, daha mantıklısınız, daha tutarlısınız ama şu soruma cevap verin, neden bir kişinin düşüncesine saygı duyamazsınız?

İnsanların korkuları belirler yapacaklarını. Bir durumun olmasından korkmak, sizi iyi yada kötü eylemlere iter ve bu hâl; sizi başarılı yahutta başarısız biri yapar. İnsanların kaderi ise; korktukları durumlardan belli olur. Yani; insanları yöneten korkularıdır.

Kolay elde edilen mutluluk sonucu, insanlar gülerek sevinirler; Hırsla, azimle, savaşarak kazanılan bir zafer sonucu ise; bağırarak sevinirler.

Eğer şimdiki insan özünde iyi bir varlık olsaydı, politikaya ihtiyaç duyulmazdı.

Çalmayın kapımı tiksiniyorum, yüzünüzü görmekten
Nasıl savunduğunuzu gösteriyorsunuz aslında endişelerinizi anlatırken
Bomboş ve hissiz bir kalbim olsa da, temizdir sizin fikrinizden
Yok olmalısınız, daha hayırlı olur eylemlerinizin tümünden