Islıklar Ve Alkışlar

Her zaman doğruları öğrenmeyi, insanların doğruları bilmesini istemişimdir bu hayatta. - Neden bilmem.' Bana ne ki başka birinin düşüncesinden ?' diyemedim hiç bir zaman. Gördüklerim, anladıklarım ve düşündüklerimin neticesinde, insanlığı uyandırmak istedim; mutsuzluğun gereksizliğinden rahatsız olup, mutsuzluğu yok etmenin yollarını araştırır dururum bu zamana kadar. İnsanların acizliğiydi bence bunun sebebi; istekler, amaçlar değil; toplumsal yaşamın getirdiği güvensizlik ve umutsuzluktu. Ama insanlara güven olmaz. İnsan bir makine değildir; hiç bir zaman net olamaz, ne yapacağını tam olarak kendi belirleyemez. Bu yoldan hareketle, bir sonuca varmıştım ve o gün bugündür gaipten başarımı alkışlayan insanların seslerini duymaya başlamıştım. Görmek istediğim görüntü oydu; doğruları gülerek söyleyen ümitsizlerde oradaydı, cehennemden korkan fakat cennetin güzelliklerini arzulamayan, hayatın sonunda sadece olumsuz bir durumun olmamasını kâfi gören karamsarlarda. Unutmaktır insanın tek gayesi; unutun her şeyi... ama birbirinizi mutsuz etmeden yapın bunu.