Dışarıdan Baktığımda Hayat ve Ben.

Kırmızı halı da serseler önüme dolanırdı ayaklarım, Bir daha devrilirdi hislerim.Masummu, sahtekar mı kişiliğim ? Işık tutar isyanım iradesizliğime nefretle, Her anımda mücadele, Yaptığım doğrular şimdilerde yanlışlarımla gömüldü.Buz kesmiş bedenimden akan kan mı ecelin son hediyesi ? Karanlıkta gülümserim, Görülmez dahi kişiliğimin gölgesi ne çare ki yolumu çizemem. Yalnızım şimdi üzüntüm kenefte boğulmak gibi ve yanımda ölü düşüncelerim, Eyleme çeviremedim korku geçti önüme ve öncelikli hoyrat planlarım. Zamanım bulanıktı baktığım yerlere anlam vermeden geçtim sadece. Anlamazdı kimse önyargıları yıktı güvenimi, sarsıldı yaşamım benliğim aldırmadı. Aklımdan çıkmadı beni boş yere üzen,yokluğu daha hayırlı olcak insanlar. Hiç bilmeden attım adımları mı dinledim anlatılanları gerçekleşecekmiş gibi. Önüme konuldu bir boş tablo çiz denildi fakat ne kalem vardı,ne boya,ne fırça.Sakladım kendimi evrenden herkesle mesafeliydim.Çünkü; uzaktan herşey güzeldi.